Ok, vandaag vertrokken we uit Kelowna. Ed was zijn portefeuille kwijt. Da’s lastig, als je paspoort, je geld en je creditcards daar in zitten. Alle bagage tweemaal doorzocht: niks. Terug naar de kamer: ook niks. Weer naar de motor.. wat blijkt: heeft Ton hem in zijn zak gestoken. Wow, gelukkig is hij weer boven water. Voordeel is wel, dat het inmiddels lekker warm is. We kunnen meteen met t-shirts onderweg.

Vandaag hebben we een vrij lange afstand te gaan. Maar het is wel een weg zoals we dat willen: bochten, bochten, bochten. Snelle en langzame, scherpe en flauwe. Iedereen geniet met volle teugen. Ook de zijkanten van de banden worden gebruikt, gelukkig. Anders slijt het allemaal zo eenzijdig.

We drinken koffie en nemen een stuk appeltaart in Hedly. De serveerster gedraagt zich alsof ze het niet erg naar haar zin heeft, dus we gaan maar snel weer verder. Het asfalt roept, tenslotte. Bij Hope tanken we maar weer eens en nemen we een sandwich. Vervolgens gaan we de snelweg op. Dat is nog geen sinecure, want de oprit heeft een venijnige bocht in petto voor ons. Maar ook dat verloopt goed.

Uiteindelijk komen we rond 16:30 aan in White Rock, een voorstad van Vancouver. Het hotel kon onze reservering niet vinden, want die bleek op de vorige week te zijn gemaakt. Tenslotte kwam het toch weer goed. Ted woont hier. We drinken wat bij hem thuis en gaan dan eten bij een lokaal restaurant, the Side Show. Jody is leuk, maar het duurt allemaal veel te lang. De terrasheaters brengen uitkomst, wanneer we het koud krijgen. Uiteindelijk brengt Ted ons weer naar ons hotel Pacific Inn. Rond 22:30 gaan we naar bed. Morgen gaan we om 05:30 rijden.

Als ieder krijgt, wat hem toekomt, wat hebben we dan de eerste dagen misdaan ? Volgens George moet het hem wel in "Gramps" zitten, omdat hij met zwart geld heeft betaald. Gramps is onze oudste deelnemer, Gerard. Hij wordt verantwoordelijk gehouden voor het beroerde weer van de eerste dagen. Inmiddels is dat wel een beetje anders: sunny en warm, ruim 30 graden. En als dat is wat ons toekomt, dan zijn we prima af daarmee. Dat hadden we wel vanaf het begin willen hebben.

Gister reden we al vroeg weg uit Nelson. We zullen ons hippie stadje niet gauw vergeten. We slingeren langs een schitterend groot meer op weg naar het westen. Nog twee volle motordagen resten ons, voordat we terug naar stormachtig Nederland gaan. De ene weg is nog mooier dan de andere. Aan bomen en bossen geen gebrek hier. Enorme hoeveelheden hout liggen hier opgestapeld, klaar om naar Gamma te worden verscheept. Op een afstand van enkele mijlen zien we drie stuwdammen achter elkaar in de rivier.

Tijdens een van de vele stops krijgt Gerard een nieuw kapsel aangemeten van apenhaar. En zo rollen we van het ene gebbetje in het andere geintje, terwijl de kilometers onder onze wielen wegglijden. Ook de zijkanten van de banden worden nu benut.

De koffiestop in Christina Lake gaat gepaard met een enorm stuk cinnamon roll. De lunch slaan we dan ook maar over. In hoog tempo schakelen we op als we bergafwaarts gaan en terug als we bergopwaarts rijden. De druk op het achterwiel houdend kiezen we de ideale lijn om de vele bochten aan te snijden. Canada wordt gekenmerkt door veel snelle bochten en in mindere mate door korte haarspeldbochten.

We komen rond 16:00 uur aan in Kelowna. We rijden Abott street in en kijken dan in de GPS waar ons hotel is. Dat blijkt nog even 8 kilometer verderop te zijn. In de hitte sturen we de laatste kilometers door de stad om uiteindelijk te stoppen bij het Days Inn hotel. We plonzen meteen het zwembad in en wandelen daarna naar een lokale kroeg.

Vergezeld door wel 20 soorten bier eten we daar ook maar meteen, voordat we na dezelfde wandeling van 2 (grote) blocks terug zijn in ons hotel en de oogleden van de binnenkant gaan bekijken. Morgen naar White Rock, vlakbij Vancouver. Hier woont Ted, de tot Canadees genaturaliseerde en emigrant, die ook dit jaar weer met ons mee reed.

Eindelijk. Het regent niet ! Omdat er vandaag een lange rit op het programma staat, hebben we afgesproken dat we om 8 uur vertrekken. Het is dan 5 graden. Het is k-k-k-koud. Maar: zonnig !! Feitelijk zijn we al op de terugweg, want het verste punt van deze reis was Banff. We rijden richting zuiden en de voorspelling is goed. We rijden vrij snel over de mooie wegen en het schiet lekker op.

George heeft zijn camera in Whistler achtergelaten en deze is niet gevonden. Dus zijn we op de camera’ s van een van de anderen aangewezen. Diverse telefoontjes hebben niet geholpen; het ding is niet gevonden. Jammer, want de natuur is prachtig en het weer zonnig, dus uitgelezen omstandigheden voor mooie foto’s. We maken een stop in Radium Hot Springs om te tanken.

We zakken verder af naar het zuiden en het wordt steeds warmer. Beetje bij beetje gaat er meer en meer kleding uit. We eten een hamburger met toebehoren als lunch in Cranbrook. Daarna gaat het in t-shirt verder. De GPS laat ons in de buurt van Creston rechtdoor de vallei in denderen, maar dat doen we toch maar niet, omdat er geen weg loopt. We rijden een klein stukje om en komen dan vlakbij de grens met de USA, de staat Idaho.

We kachelen stevig door, door valleien en bossen. We zien diverse herten, een wolf en een (dode) beer. Uiteindelijk komen we al om 16:30 aan in Nelson, de eindbestemming van vandaag. Bij het binnenrijden staat er een verlate hippie ons heel blij toe te zwaaien met het v-teken. " Peace, man" …

Het valt ons op dat er erg veel rasta’s en hippies lopen. Het lijkt hier 1964 wel. Ongelofelijk ! Een straat verderop slentert er een Jezus-figuur voorbij. Het is hier een en al flower-power wat de klok slaat. Blijkt het ook nog de Lesbian Capitol of Canada te zijn. Hoe zijn we hier ooit uitgekomen ?

In het hotel spreken we een Nederlandse emigrant en hij legt ons een mooie route uit voor morgen. We zullen zien. Voorlopig hopen we dat we weer net zulk lekker weer zullen hebben, want dat is ons heel goed bevallen vandaag.Nu nog een beetje meer bochten….

Het was geen beste dag gister. We hebben ontbeten in het hotel en gingen al met regen weg. Gelukkig niet al te veel snelle bochten, maar het was wel erg nat. Veel wind en regen viel ons ten deel. Het was een prachtige weg door schitterende natuur, maar we konden er niet veel van zien. Een enkele korte stop, en verder ploeteren maar weer.

Bij Glacier National Park maakten we een stop op de Rogers Pass. Koud als we waren namen we hete koffie. Ton was inmiddels uit zijn gele condoom gescheurd, maar hij wist weer een nieuw alternatief op de kop te tikken, dit keer in harley blauw.

Kort daarna werd het wel droog. Wind en kou bleven. We kwamen redelijk bijtijds aan in ons mooie hotel in Banff. In de bar namen we wat opwarmertjes. Ook hier zochten we Earls maar weer op en vervolgens gingen we terug naar het hotel. De voorspelling voor morgen is beter. Droog en zonnig, hopen we !

The White spot was het restaurant waar we ontbeten. Het gebruikelijke verhaal van eieren, eieren, spek en bacon. Het weer zag er niet super uit, maar het was nog wel droog. De wegen zijn in elk geval droog, het asfalt is ok. We hebben vandaag maar een korte rit op het programma staan, dus we doen rustig aan.

Na een uurtje rijden komen we in Falkland, een klein plaatsje. Hier nemen we in de zon een kop koffie met appelgebak. Daarna rijden we verder en we slingeren door de bergen naar de volgende bestemming. Eindelijk hebben we weer wat echte bochten en kunnen we het roest van de treeplanken slijpen.

We hebben de route een beetje gewijzigd, omdat we geen zin hebben in snelweg. Als we aankomen in Salmon Arm willen we bij Subway een broodje nemen. Als we achterom kijken zien we een enorme sluier van regen op ons af komen. Gigantische donkere wolken met waanzinnige plenzen regen valen vanuit de bergen naar beneden.

We besluiten het broodje maar oud te laten worden in de vitrine, en springen snel weer op onze motor. We vluchten snel voor de bui uit en het lijkt goed te gaan. Achterna gezeten door de regen rijden we zo snel mogelijk verder in de richting van Revelstoke. Na een paar mijl haalt de regen ons in, maar het blijft beperkt tot een paar druppels. Uiteindelijk  zien we zoveel aan nattigheid dat ons tegemoet komt, dat we toch maar ons regenspul aan doen. Vrijwel direct daarna maakt de weg een bocht en zijn we vrij van plensbuien. Pfew…

Aangekomen in het hotel blijkt het op 1 juli een andere naam te hebben gekregen. Dat is lastig zoeken, maar ons Garmin GPS systeem leidt ons naar het juiste adres. De eigenaar schrikt zich een hoedje. Je ziet hem denken: " Heb ik dat ? Heb ik net het hotel overgenomen, krijg ik een zooitje Hell’ s Angels binnen". Het valt nogal mee en de baromzet van die avond zal veel goed hebben gemaakt.

Morgen gaan we nog meer de bergen in, op weg naar Banff. We hopen dat we de beloofde 30 graden toch nog gaan krijgen, maar voorlopig ziet het er niet naar uit.

Dat was geen lekker begin vanmmorgen. Toen we opstonden was het grauw en grijs. Het Summit hotel in Whistler was een prachtig hotel, maar het weer zag er niet veelbelovend uit. Eerst maar eens ontbijten. Een beetje Canadees alternatief, maar Gerard bestelde zijn "medium"  ontbijt en ook de anderen vonden iets van hun gading. Terwijl we daar zaten begon het serieus te regenen. Bah.

Iedereen trok zijn plastic aan en, ere wie ere toekomt, Ton spande de kroon. Als een soort giga banaan hees hij zich in een knalgeel condoom. Die zouden we niet kwijtraken vandaag. We gingen voorzichtig op weg. De eerste (kilo)meters zijn altijd het ergst. Daarna ben je er aan gewend.

Slingerend door de bergen reden we een paar uur door de regen. Als de vrouwen al mee waren gegaan, waren ze nu wel genezen… Af toe maakten we een stop. Nieuwe energie werd gevonden door de dropjes van Riet. Maar het mocht de pret niet drukken. Met een gangetje van zo’ n 60 km/u vervolgden we onze weg. Eindelijk zagen we een zonnestraal, reden om te stoppen dus. Terwijl we stilstonden begon het al weer te regenen. Jammer, want we hebben veel moois gezien, dat nu met die regensluier niet fotogeniek was.

Onverwacht werd het 500 meter verderop droog. De zon kwam er door en de bewolking brak. Toen we rond de lunch aankwamen in Lillooet, was het zelfs vrij warm. Het regespul ging uit en we pakten onze hamburgers voor de lunch. Daarna ging het in aanmerkelijk hoger tempo verder. De rest van de dag reden we in goede temperaturen van een graadje op 20 verder. Redelijk bijtijds kwamen we aan in Kamloops.

De locale kroeg (Earl’ s Corner) bleek een aangename verrassing. Niet alleen een prima bar en uitstekende bediening, maar bovenal een lust voor het oog. Het selectie criterium voor de meisjes die er bedienden zou in ons land niet getolereerd worden, zonde ! Met zijn allen aan de zwaardvis en de avond was geslaagd. De helft ging naar bed; de andere helft keerde nog eens terug. Dat kan nooit geweest zijn, omdat ze nog zo’ n dorst hadden… Morgen naar Revelstoke, een korte rit.

We gaan weer. Met iets meer deelnemers dan vorig jaar. En we gaan dit jaar in Canada rijden. Zoals je bij de reis van 2007 hebt kunnen lezen woont een van de deelnemers van toen inmiddels in Canada. Het was dus niet zo vreemd, dat wij vorig jaar besloten om dit jaar in Canada te gaan rijden.

We gaan met zeven man vanuit Nederland naar Seattle. We steken dan de grens met Canada over en gaan dan door de mooiste gebieden van Canada toeren. Nadeel is wel dat je in Canada een helm moet dragen, maar het zij zo..

Vorige keren hebben we gewoon een website gemaakt met een verslag van dag tot dag. Dit keer leek het me leuk om een log te maken voor het thuisfront. Zodat zij ook kunnen reageren op de dingen die ze lezen. Het verskag van vorig jaar vindt je op http://www.allure.nl/motor/verslag/2007/index.htm